در هیاهوی رسانه ای انتخابات ریاست جمهوری و شعارهای فلانی بیا و فلانی برو٬ دادگاه جمهوری اسلامی حکمی را برای یک سریال تلویزیونی صادر کرد که بی سابقه بود.

 

سازندگان و پخش کنندگان سریال تلویزیونی ماورایی پنج کیلومتر تا بهشت با شکایت خانواده پسر ده دوازده ساله ای که با پیروی از موضوع آن سریال خود را حلق آویز کرده بود تا روحش بتواند به مکان های مورد علاقه اش سر بزند٬ به پرداخت دیه محکوم شدند. این حکم بی سابقه برای دو گروه از جامعه از منظر سواد رسانه ای باید بسیار قابل تامل باشد.
گروه نخست سازندگان و پخش کنندگان سریال ها و برنامه های سینمایی و تلویزیونی هستند تا اعلام درجه بندی را در محصولات تولیدی خود جدی بگیرند. هر برنامه ای در هر ساعتی و برای هر مخاطبی نباید پخش شود. کودکان تخیل بالایی دارند و در غالب اوقات قادر به تشخیص واقعیت از خیال نیستند. آنها هر آنچه که در فیلم ها و کارتون ها می بینند را واقعیت تصور می کنند و از غوطه ور شدن در آن لذت می برند. اگر سازندگان و پخش کنندگان آن سریال کذایی فقط یک هشدار ساده پیش از پخش سریال می دادند تا کودکان زیر ۱۳ سال از تماشای آن پرهیز کنند حالا مسوولیت این ضایعه جبران ناپذیر بر عهده آنها نبود. لازم است سیاستگزاران رسانه ای خصوصا صداوسیما توجه دقیقی به کارشناسی محصولات شان برای درجه بندی پخش برای گروههای سنی داشته باشند تا از تکرار وقایع مشابه پیشگیری شود.
گروه دومی که باید این حکم برایشان قابل تامل باشد٬ والدین هستند. ما حاضر نیستیم فرزندان مان هر نوع خوراکی را بنوشند یا بخورند اما برای آنچه فکر و ذهن آنها مصرف می کند٬ هیچ فیلتری نداریم. هر فیلمی٬ هر سریال و برنامه و بازی رایانه ای را اجازه می دهیم مصرف کنند٬ بدون آنکه از عواقب تاثیرات کوتاه مدت و بلند مدت آن باخبر باشیم. هر آنچه برای ما مناسب است٬ لزوما برای آنها مطلوب نیست. حتی شما همین اخبار ساده تلویزیون خودمان را در نظر بگیرید. با این حجم از حوادث خشونت بار و اطلاع رسانی از جنگ و خون ریزی و کودک کشی در خبرهای معمولی٬ اخبار ساعت ۲۱ تلویزیون شبکه یک باید درجه بندی منفی ۱۳ داشته باشد٬ آنگاه ما از تاثیرات مخربی که این گونه اخبار و تصاویر بر روی بچه ها می گذارد اصلا باخبر نیستیم و حواس مان نیست آنها هم کنار ما نشسته اند و چشم و گوش شان دارد این اطلاعات را دریافت و ذهن شان آنها را در دنیای خودشان تفسیر می کند.
دنیای ذهنی بچه ها با دنیای واقعی ما فرق دارد. همانطور که در دنیای فیزیکی از آنها مراقبت و محافظت می کنیم٬ لازم است در دنیای ذهن و خیالات شان هم مراقب شان باشیم وگرنه آنها چند کیلومتر مانده تا بهشت٬ به سوی جهنم هدایت می شوند.
یادداشت های اسماعیل رمضانی
منتشر شده در ستون سواد رسانه ای روزنامه همشهری
@wwwesmailir
www.esmail.ir